Το καλύτερο Δώρο των Γονέων στο παιδί τους

Όποτε έχω κάνει σε εργαστήρια και διαλέξεις με οικογένειες και γονείς την ερώτηση ποιο είναι το καλύτερο δώρο στο παιδί σας που μπορείτε να κάνετε απαντούν συνήθως για υλικά αγαθά.

Το καλύτερο δώρο απαντώ είναι το <<ΟΧΙ>>.

Είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί να μάθει από μικρό το όχι. Το όχι στο μεγάλωμα του θα παίξει πολύ μεγάλο ρόλο ώστε να αναπτύξει τις δεξιότητες και τη μάθηση για να διαχειριστεί στη ζωή του τις ματαιώσεις , τις απογοητεύσεις , την απόρριψη, τις ήττες και πολλους άλλους παράγοντες που θα εμποδίσουν την ικανοποίηση των θέλων του και γιατί όχι να δέχεται και την αδικία. 

Το να μάθει το όχι ( με διάκριση πάντα ) θα του δυναμώσει το  συναισθηματικό ανοσοποιητικό του σύστημα ώστε να ανταπεξερχεται πιο ώριμα και νηφάλια.

Αν δούμε το κοινωνικό φαινόμενο πχ τις δολοφονίες γυναικών θα δούμε ότι ένα χαρακτηρολογικό και συμπεριφορικό μοτίβο είναι η μη αποδοχή του όχι από την σύντροφο, η δυσκολία της αποδοχής της απόρριψης, μοιάζει επίσης να βιώνεται σαν ένα σοβαρό πλήγμα σε βαθμό παθολογίας στον εγωισμό τους. 

Η έλλειψη της μάθησης του όχι σαν συμβολισμός ίσως να δημιουργεί και να τροφοδοτεί συμπεριφορές όπως την αυταρέσκεια , την αλλαζονεία, των ναρκισσισμό , τον εγωκεντρισμό αλλά και την ισχυρογνωμοσύνη. 

Επίσης σε ένα παιδί θα δυσκολέψει πολύ τις μεταβάσεις σε κάθε αναπτυξιακό επίπεδο από τον μικρόκοσμο της οικογένειας στο μακρόκοσμο του κοινωνικού ιστού ( παιδικός σταθμός , δημοτικό ,λύκειο κοκ). 

Κυρίαρχο συναισθημα του παιδιού στη δυσκολία των μεταβάσεων είναι ο φόβος διότι στο μακρόκοσμο δεν υπάρχει ο γονέας να του ικανοποιεί όλες τις ανάγκες του, οπότε εκεί θα έρθει σε επαφή με την προσωπική του αδυναμία , την απόρριψη , με τον συναγωνισμό , τον ανταγωνισμό , την κακοποίηση από τους μεγαλύτερους . 

Θα πιστεύει ότι είναι μόνιμα αδικήμένος και θα είναι μόνιμα παραπονούμενος. 

Τέλος θα πρότεινα στους γονείς να πειραματιστούν στο να χρησιμοποιούν το όχι σαν μία στάση διαπαιδαγώγησης και ανάπτυξης μιας ουσιαστικής δεξιότητας. 

Είναι άλλο να ικανοποιούμαι τις ανάγκες του παιδιού μας και εντελώς άλλο να ικανοποιούμαι τα θέλω του αδιάκριτα. 

Υ.Γ Θα πρότεινα στους γονείς και όχι μόνο το βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη << Η Αδικία που Πληγώνει>>